فریادهای خاموش

	فریادهای خاموش
	عشق به اندازه ی وحشت

آغاز . . .

زمان،

آوار ِ خستگي ست .

بخنـــــد

بقدر ِ دانه ي گندمي ،قطره ي بارانی.

از تو انسجام ميگيرد عشق ،

اگر باران را باور كني.

به وسعت فردا ايمان بياور ،

چراغي بر فروز

آينده از آن ِ ماست .

ح - ب

تــــوهــم

1387/05/21

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم مرداد 1387ساعت 5:5 توسط توهم |

زهی خیـــــال

باغی برای خیال ،

باغی برای زیست ،

از کدام کوره راه گذر کنی ،

تا باران تازه ات کند ؟

دیگر برای خیال مجال نیست

زیجیر ِها گسسته اند

هرنسيم ،تزویر ِ تازه ایست.

به اندازۀ قطره ای

عشق میسر نیست

هر دانه ، حلقه ای بر دار ِ آدمیست

برای زیست دیگر امید نیست ...؟

سرایش : ح - ب

تــــــــــوهـــــم

۱۳۸۷/۰۵/۱۳

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم مرداد 1387ساعت 4:22 توسط توهم |

سوگواران

تقدیم به شمع های فروزان شعر و ادب پارسی

استاد هـوشنـگ ابتــهاج

و زنده یاد

استاد مهدی اخوان ثالث :

شبی به دفتر ِعشقت، مرا تو مهمان کن

تــرا به جـان ِ"اهـورا" بِـدَم ، بـــهاران کـن

قـریـنِ رنـج و مــلالـم ، دریـن شـب یـــلدا

تو خود ستارهء صبحی،شـراره بــاران کن

بـریـن خــزان ِ ستــمـدیـده‌ء سـکوت آئیـن

بخوان تــرانهء " امٌیـــد" و یــادِ یــاران کـن

طنين ِخنـدهْ "ســایه" نه کس دگر بـشنید

تـو جـانْ ز پـرده بـرون آی و میگساران کـن

من آن " تـَوَهًُـمِ" دردم دریـن حضـور ِ صبـور

اگـر تـرانهء عشقـی ، هــوای بـــــاران کــن

سرایش : ح -ب

نــــــــو هــــــم

۱۳۸۵/۰۹/۰۶

+ نوشته شده در جمعه هجدهم مرداد 1387ساعت 5:35 توسط توهم |

خسته ای نفس

دلم خستۀ غربتی ست ،هزاران رفته را فریاد

باغ ها خاموش، دستها خسته، ای هزاران داد

در سکوت ، به نغمۀ نابارورشقایق میدهم گوش

ای دوصد لعنت برین بیهوده زیست، ای بسا بیداد

ح _ ب

تــــــوهـــــم

۱۳۸۷/۰۵/۱۲

+ نوشته شده در شنبه دوازدهم مرداد 1387ساعت 18:26 توسط توهم |

مرثیۀ جنگل

امشب همه غم های عالم را خبرکن !

بنشین و با من گریه سرکن

گریه سرکن !

ای جنگل ، ای انبوه ِ اندوهان ِ دیرین

ای چون دل ِ من ، ای خموش ِ گریه آگین

سر در گریبان ، در پس ِ زانو نشسته

ابرو گره افکنده چشم از درد بسته

در پرده های اشک ِ پنهان ، کرده بالین !

ای جنگل ای داد

از آشیانت بوی خون می آورد باد

در بال ِ سرخ ِ کشکرت پیغام ِ شومی ست

آنجا چه آمد بر سر ِ آن سرو ِ آزاد ؟

ای جنگل ای شب !

ای بی ستاره !

خورشید ِ تاریک !

اشک ِ سیاه ِ کهکشان های گسسته !

آیینۀ دیرینۀ زنگار بسته !

دیدی چراغی را که در چشمت شکستند ؟

ای جنگل ای حیف !

همسایۀ شب های تلخ ِ نامرادی !

در آستان ِ سبز ِ فروردین دریغا

آن غنچه های سرخ را بر باد دادی !

ای جنگل ای پیوسته پاییز !

ای آتش ِ خیس !

ای سرخ و زرد ، ای شعلۀ سرد !

ای در گلوی ابر و مِه فریادِ خورشید !

تا کی ستم با مرد خواهد کرد نامرد ؟

ای جنگل ای خشم !

ای شعله ور چون آذرخش ِ پیرهن چاک !

با من بگو از سر گذشت ِ آن سپیدار

آن سهمگین پیکر، که با فریادِ تندر

چون پاره ای از آسمان افتاد بر خاک !

ای جنگل ای پیر !

بالندۀ افتاد ، زمینگیر !

خون می چکد اینجا از زخم ِ دیرین ِ تبرها

ای جنگل ! اینجا سینۀ من چون تو زخمی ست

اینجا دمادم دارکوبی بردرخت پیر می کوبد

دمادم .

شاعرهمیشه ها - هوشنگ ابتهاج

ه – الف سایه

+ نوشته شده در شنبه دوازدهم مرداد 1387ساعت 17:49 توسط توهم |

طــرح

گلوی مرغِ سحر را بریده اند و

هنـــوز

در این شطِ شفق

آواز ِ سرخ ِ او

جــاریســت . . .

استاد هوشنگ ابتهاج

ه ـ الف سایه

+ نوشته شده در پنجشنبه دهم مرداد 1387ساعت 4:14 توسط توهم |

بهار در راه ست

خوابهای مرا

تفسیر خواهد کرد میدانم

پرستوی دوبار آمده ی باغ ِ بهار .

آسمان انبوه ابرهای فراوانیست

همچنانكه ميبيني همچنانكه ميداني

دیگر قحطسالی نحواهد بود

اگـر ایمان بیاوریم به رويش برگ

تــــرنُم بيدريغ عشق در مژه گان گل

به پایداری درخت در شب ِ سرد زمستان

اگـر بـاور کنیم از آنِ مـاست فــردا

و زمین را آسمان و درختان را

دوست بداریم بی هیچ منتی . . .

بــدانيم

حتی با یک گل بهار می شود

وقتی باور کنیم او زنده است

عشق را خواهد بارید

بر کلبه های بی رونق مان .

برخيز : خانه را - گلدان را

باغ را - باغچه را

بذری دوباره بكار

خورشيد مي تابد - باران مي آيد

خاك صيقل خورده ست

فــــردا در راه ست

بــــهار

پشت دریچه های بسته ی انتظار

نشسته است بتاران غبار

بگشاي ، در بگشاي ....

ح - ب

تـــــوهـــــم

1387/05/10

+ نوشته شده در پنجشنبه دهم مرداد 1387ساعت 3:34 توسط توهم |

من به باغ ِ گل سرخ

در گشودند به باغ ِ گل سرخ

و من ِ دلشده را

به سرا پرده ی رنگین ِ نماشا بردند.

من به باغ ِ گل سرخ

همره قافله ی رنگ ونگار

به سفر رفتم

از خاک به گُل

رقص ِ رنگین ِ شکفتن را

در چشمه ی نور

مژده دادم به بهار .

                 من به باغ ِ گل سرخ

                    زیر ِ آن ساقه تر

                عطر را زمزمه کردم تا صبح

                 من به باغ ِ گل سرخ

               در تمام ِ شب ِ سرد

               روشنایی را خواندم با آب

               و سحر را

                 به گل و سبزه

                     بشــــارت دادم.


                                         سروده استاد هوشنگ ابتهاج

ه - الف سایه

+ نوشته شده در سه شنبه هشتم مرداد 1387ساعت 2:40 توسط توهم |

شـــب ٍ سیــــاه

بر چید مهر دامن ِ زربفت و خون گریست

چشم افق به ماتم روز ِ سیاه بخت

وز هول ِ خون چو کودک ِ ترسیده مرغ ِ شب

نالید بر درخت .

شب سایه بر فشاند و کلاغان ِ خسته بال

از راه های دور رسیدند تشنه کام

رنگ ِ شفق پرید و سیاهی فرو خزید

از گوشه های بام .

من در شکنجه ی تب و جانم به پیچ و تاب