| تبليغات | X |
 |
 |
|
| عشق به اندازه ی وحشت |
|
صدای پای مهتاب ،
می آید باد می وزد ، ابر می رمد ماهی حوض ِ مادر بزرگ ، هی عطسه می زند . شعری میان خون ، شوری دوباره می دمد در کوچه ، تنها مانده قناری غمگین شاخه درخت پیر عریانیست . . . های پائیز پائیز چه کرده ای با دل نا آرمیده ام ؟ موج می زند موج کرانه ساحل غریب می نالد خوشا آرامشی . . .
ح - ب تـــــوهـم ۱۳۸۸/۰۷/۲۵ |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و پنجم مهر 1388ساعت 7:13 توسط توهم |
|
|
سپاس آنکه عشق آفرید تا مردمان ، چشـــــم گشـــــایند بهشت را ، فــــــرا روی خــــود آرنــــد کــــــه شـــایستــه آدمی ست . و او عــــــاشق ِ بیــــــدریغ عشـــــق . * * * من بخود بالیدم از یاری که دوش بر رواق ِ خاطـرم بنشسته دوش ح - ب تــــــوهـم ۱۳۸۸/۰۷/۱۴ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه پانزدهم مهر 1388ساعت 12:46 توسط توهم |
|
|
ببیــــن چگـــونه تـــو را
در اعمـاق عشــق کــاویـدم ! ؟ مــــــرا بیــــاد آر ! ! صـــــلیب ِ شــکسته ی آزادیـم . مـی رانـم ، تـــا طــــــلوع ِ سپـیــــده می رانـم در تلاطم ِ امــواج . . . ! ؟
ح - ب تـــــــوهـم ۱۳۸۸/۰۷/۱۴ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه پانزدهم مهر 1388ساعت 12:23 توسط توهم |
|
|
به مـادرم بخاطر بزرگـواری بیدریغش
قلبهای شکسته تنهايند . . . مــادر . . .
ح.ب تـــــوهم ۱۳۸۸/۰۷/۱۴ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه پانزدهم مهر 1388ساعت 9:31 توسط توهم |
|
|
اي سحر اي بهانه ام دعوت بي نشانه ام
شو ق شرر زدي هلا شيطنت شبانه ام با تو صبور مي شوم عاشق هور مي شوم بي ره و دين ني ام ولي بي دل و بي بهانه ام سرو سکوت مي شوم همــره دود مي شوم کـام بريز جـان من مستي جـــاودانه ام
ح - ب تـــــــوهــم 1388/07/07 |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هفتم مهر 1388ساعت 11:33 توسط توهم |
|
|
« به زيــباي هميشه در سكوتم » وقتي كه با صداي سكوت سخن مي گويي تـــــرانــه ي زخمي ام ، دهــان بــاز مي كنـد بـــا بـــاد همـخــوابـه مي شـوم بـــر خــاك سـجده مي زنـم از درختــان « ايستا» يي مـــي آمـــــوزم . . . ســـكوت ، بيــــــدارم مــي كند اي درخــــت ســــراسـر پـــــاييـــز . . .
ح - ب تــــــــوهــم 1388/07/07 |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هفتم مهر 1388ساعت 9:53 توسط توهم |
|
|
"من درد مشترکم مرا فریاد کن . . . "
اینت ترانه ای با صدای سکوت باران زیباست ستاره زیباست ساز آواز دلست آدمی من شعر بلند بودنم ترا تا اوج قله ها بر بالهای باد بر شانه های یاد می نشانمت ،
ح - ب تـــــــــــوهـم ۱۳۸۸/۰۷/۰۷
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هفتم مهر 1388ساعت 9:20 توسط توهم |
|
|
تو با صدای من ، برای همیشه میمانی ، میدانم . . . *** از هجوم زخمی پايیز می آیم خوشا نوازش گرمی،صدای قریبی !؟ *** در استوای جهان ایستاده ام . . . دلم به گرمی امید زنده نیست " امید " زنده نیست. . . ! ؟ خدای را مددی خاکم مرده نیست ، نیست هنوز صدای من می آید و من در خاک ؟ هلا دستی! هنوز نمرده ام ! ؟ *** تجسٌم دردی خسته ام خاکم ، یکسو زن ای ردای خزان خیز صدای پات ، سینه ام فشرده است و من، چه سخت نفس می کشم سخت ! ؟ *** گذشتْ عمرمن ، عجیب تر آنکه هنوز نمرده ام . . .
من ازصدای زمان میمرم . . . ! ؟
ح - ب تــــــوهــم ١٣٨٨/٠٧/٠٥ |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه پنجم مهر 1388ساعت 18:29 توسط توهم |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
صدای زندانی
از روزنِ سلولهای تاریک از دل ٍ یغما رفته ی تاریخ |
| پیوندهای روزانه |
|
عـــاشقــانه هــا عـــاشقــانه هــا آرشیو پیوندهای روزانه |
| آرشیو موضوعی |
|
عشق های تاریک سلول های انفرادی بــــاران عـــاشقــانـه هــا . . .!! |
| پیوندها |
|
عــاشــقانـه هـا عــاشــقانـه هـا دختر تنها |
|
RSS
|