| تبليغات | X |
 |
 |
|
| عشق به اندازه ی وحشت |
|
آسمانْ بارانی
کلبه ها خاموش اند ابــرهـا زنـدانی عـاشـقان مدهوشند . . . * * * خانه ام گریان ست برتن ِ نازک ِ گُل ، زخم ِ شبْ پنهان ست عشــق سـرگردان ست. * * * باغ ها افسـرده هُرْم ِسردی جاری یاس ها پژمرده چشم ما بیــداری ! ؟ * * * هیچکس خندان نیست روی این خاک شریف، خون گرم گل سرخ هیچکس گریان نیست ! ؟ * * * کلبه ها خاموشی ست تک چراغی که محبت می بود در وطــن روشـن نیست همه جا تـاریکی ست . . . * * * من به فریاد ِ درخت به تن زخمی ِ گُل من به اشک مـریم به شقایق های خفته ی سخت ، چه جوابی بدهم ؟ * * * چه کسی راز قناریها را می داند ؟ راز پرواز پرستوها را می فهمد؟ من به خون ِ گل سرخ، در شب ِ سرد زمستان چه پیـــامی بدهم ؟ * * * من به جُرم ِ فــریـاد خون سرخ بیـــداد در شب ِ توطئه رگــبار شــدم . . . * * * لیکن ای ناجی شب من به سبزی تو ایمان دارم باغ وگل برگ و درخت سرزمین ِ گُل سرخ چشم آتش زده ی عاطفه ها ، همگی منتــظرند. . . ! ! ؟ ؟
ح - ب تـــوهـم ۱۳۸۸/۰۹/۱۶ |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هفدهم آذر 1388ساعت 16:18 توسط توهم |
|
|
ای شب ِ شرزه ،
کدام واحه جویمت ؟ ماه در کدامین ، چاه دشتی گرفتارانست ؟ ! ! با رود بسیار قصه است ، شنیدنی تر از قرص ِ ماه ، با کویر ِتشنه، هزار راز ِ سر به مُهر با اشک ، با درخت با جنــگل ، و باغبان ِ پیر ِ گریان های ! ! هزاران قصه اینجا ! شنیدنی تر از قصه های عشق ! ؟ ســــــرم ســـــرخ و دنـــدان ِ شکـــسته ام خونین چشمانم خاموش ! !؟؟ هزار راه نرفته اینجا باقیست . . . ! ؟
ح - ب تــــــوهــم ۱۳۸۸/۰۸/۲۷ |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه دوازدهم آذر 1388ساعت 8:16 توسط توهم |
|
|
در باغ حضور سبز و گُل بی اثرم
پاييز ربـود آخـرین و بـار و بــرم
ای کاش که فردوس برین به مُلک یارم بدهند
فــــریـاد ، شکــست شـاخه و بـرگ ِ تَــرَم
ح - ب تـــــوهـم 1388/08/12 |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دوازدهم آبان 1388ساعت 20:26 توسط توهم |
|
|
دوست تر دارم که با چشم و چراغی بر دََرَم این تن فرسوده و این خاک را بر گسترم من كه از بيداد ِ جانم مي زنم فـرياد هـو آشنایی کو بوَد اندیشه ی روشنگرم گر كه از روز ازل آزاده بودم پس چرا جان و دل بر تار و پود تيرگي ها بنگرم؟
ح - ب تـــــوهـم 1388/08/04 |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه پنجم آبان 1388ساعت 8:14 توسط توهم |
|
|
صدای پای مهتاب ،
می آید باد می وزد ، ابر می رمد ماهی حوض ِ مادر بزرگ ، هی عطسه می زند . شعری میان خون ، شوری دوباره می دمد در کوچه ، تنها مانده قناری غمگین شاخه درخت پیر عریانیست . . . های پائیز پائیز چه کرده ای با دل نا آرمیده ام ؟ موج می زند موج کرانه ساحل غریب می نالد خوشا آرامشی . . .
ح - ب تـــــوهـم ۱۳۸۸/۰۷/۲۵ |
|
+ نوشته شده در
شنبه بیست و پنجم مهر 1388ساعت 7:13 توسط توهم |
|
|
تــــو را از مـــن
کــــه دزدیـــده ست
ای مـــن ِ مـــن ؟ !!
تـــــو انعــــکاس ِ سحـــری .
ازآخـــریـن ستــاره ی صبـــح ســـراغ تــورا می گیــرم . . . ! ! ؟ ؟ ح _ ب تــــــوهــم
05/02/1388 |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه چهارم مرداد 1388ساعت 12:42 توسط توهم |
|
|
کـنـارِ کـوچـه ی تنـــهایی
پشـتِ آسمـان ِسـیاهِ دیــروز ، ابــر ِگُـر گـرفتـه ی کـوچکی ست ! ؟ شـایـد بِـرومـبَد دریـچه ی بــهار مـن آرام به گِریم ... دریــغا ! ! تَـبَــسُم لـبی ، نـوازش ِ دستـی صـدای مهـربانی !! ؟
ح _ ب |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه چهارم مرداد 1388ساعت 12:40 توسط توهم |
|
|
اين كوچه ها عجيب سنگين اند،
اين كوچه هاي سرد ِ بي عابر . * * * بوي بـــاروت مي آيد ! ! ؟؟ اين كوچه هاي سرخ ِ بي پناه ، اين شعله هاي زرد پُر لــهـيب ، اين دختران سبز ِ بي گــناه عجيب، عجيب سرگردان اند . . . ! * * * بچه ها: براي ايران هرگز گريسته كسي ؟ ! ! براي مادر ، تنها فرزند او هماره مي گريد . . * * *
آوايي از دور مي خواند ، قلـندر ِ مغموم : «كز ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست... ! ؟» ح - ب تــــوهــم ۱۳۸۸/۰۴/۰۷
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه یکم مرداد 1388ساعت 11:36 توسط توهم |
|
|
هر صبح و شام ، آواره و سرگران در قـاب ِ زنـدگــي گـلي نــرُســ اي آرام ِ رهــيده ، در كجـــا بجــــويــمـت ؟ در آرزوي يــك محــال ، خــوابـي آرام تــر از پـــاييـــز تـــن ِ خـــشكيـده ي زردم بــه ســكوت ِ خــاك . . . آه آرامش ِ بــــعد ِ مـــرگ : خستـــه از زنـــدگيــم ! ! ح - ب تـــــوهــم 23/04/1388 |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه یکم مرداد 1388ساعت 11:29 توسط توهم |
|
|
هيــــچ آهــــــنگي بـهتــــر از قلـــب مــن نيــــست : مـــي تــراود بـه آفتــــاب مـــي نــوازد بـه مـــاهتــاب مــــي خنـــدد بــه رقــص آب . سقـــــوط ممـــکن نيســــت ممـــــکن نيســـــت مگــــر قلبــــت را اسيـــر کــرده بــاشــي ! ! ! ؟ ؟ ح - ب تــــــوهــم ۱۳۸۸/۰۴/۱۷ |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه یکم مرداد 1388ساعت 11:27 توسط توهم |
|
|
فروغ ِ چشمانت به من آموخته است
امشب باران مي بارد وزمين دوباره سبز اي كاش يكبار به انبوه كوچه ي اقاقيها نظر كني من امشب ابر ِ چشمان ِ خاكستريم را ميهمان ِ آسمان ِ مژگانت مي كنــم بايد رها شـــوي . ح - ب تــــــوهـــــم |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه یکم مرداد 1388ساعت 11:26 توسط توهم |
|
|
بر چید مهر دامن ِ زربفت و خون گریست چشم افق به ماتم روز ِ سیاه بخت وز هول ِ خون چو کودک ِ ترسیده مرغ ِ شب نالید بر درخت .
شب سایه بر فشاند و کلاغان ِ خسته بال از راه های دور رسیدند تشنه کام رنگ ِ شفق پرید و سیاهی فرو خزید از گوشه های بام .
من در شکنجه ی تب و جانم به پیچ و تاب در دیده ی پر آبم عکس ِ جمال اوست بر می جهد ز چشمه ی جوشان ِ مغز ِ من هر دم خیال ِ دوست .
*** این مطرب از کجاست ؟ . . . که از نغمه های او بر خانه ی خرابِ دلم سیل ِ درد ریخت این زخمه دست ِکیست که بر تار می زند؟ . . . تار ِ دلم گسیخت !
چون وای وای ِ مرگ جگر سوز و دلخراش چون ناله ی وداع غم انگیز و جانگزاست اندوهناک و شوم چو فریادِ مرغ ِ حق این نغمه ی عزاست .
استاد شعر و غزلسرای معاصر ایران هوشنگ ابتهاج (ه- الف سایه) |
|
+ نوشته شده در
جمعه چهارم مرداد 1387ساعت 22:50 توسط توهم |
|
|
دلُم می خواد که دلخواهُم تو باشی
گل باغُم ، نظر گاهُم توباشی
بیا تا شور ِ عشق درچشم مو هست
چو بلبل مست و گمراهُم تو باشی
ح - ب تـــــوهــم ۱۳۸۷/۰۴/۲۶ |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و ششم تیر 1387ساعت 21:8 توسط توهم |
|
|
یکشب دلم برای تو تنگ می شود یکشب ز غصه دلم سنگ می شود یکشب بی خیال، می نشینم کنار ِ ماه یکشب ز نور ِ شما، پُر آهنگ می شود یکشب که مثل هرشب ست از گوشه های ماه بنگر به موج خون که بی درنگ می شود یکشب که در خیال ، می نشینی کنارِ دلم سبزه می شود،گل می کند،هم آهنگ می شود
ح - ب تـــــوهــم ۱۳۸۷/۰۴/۱۸
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هجدهم تیر 1387ساعت 3:56 توسط توهم |
|
|
تقدیم به زنانی که مظهر استقامتند و پیکار
نقطه ای بر لبانت گلی در دستان ِ کوچکت . شاید باورم کنی .!! من خسته ترینم خوشا پرواز پرنده ای ، آغاز نسیمی شبنم بارانی ، روشن ترم کند
ح - ب تـــــــوهـــــم ۱۳۸۷/۰۴/۰۴
درود و صد بدرود |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه چهارم تیر 1387ساعت 6:44 توسط توهم |
|
 هر صدا - آواز فردای ماست اگر به قدرت عشق ایمان بیاوریم . صدای سکوت - عشق را زنده می کند هوای طبیعت نیز ... به سِحْر کدام کوکب، رهسپار جــاده ام ...؟!! آواز قشنگترین قصیده ای . باران - آغوش گشوده است خوشا نسیمی- آغازی - ترنمی ... از هر که آشفته ام - خواب ترا معنی نکرده است خوشا پچ پچ باران در گوش درخت مستی ساغربا گل دنبال گمشده ای می گردم ....
ح - ب تــــــــــــــوهــــــــم ۲۷/۰۲/۱۳۸۷ |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و هفتم اردیبهشت 1387ساعت 19:44 توسط توهم |
|
|
||||
|
+ نوشته شده در
دوشنبه پنجم آذر 1386ساعت 2:4 توسط توهم |
|
||||
|
یادم نمی رود ... از کدام یورش تکه پاره شد کودک ِ تن خسته از جنگ ما آی خالی خوابیده ـ اهرمن ای دو چندان باد ننگ سرزمین من هنوز غرق خون ِ فرزندان منست ای دوصد لعنت برین افریت ِ جنگ « ایران ِ بادهای مهاجم » خاکت، انبوه ِ هزاران قلب تپنده است . . . بر جای جای تنت، هزارنقش تازیانه ی دژخیم. هنوز یادم نرفته است، با کوجه های تو با خیابانهای غرق به خونت با دیوارهای فرو ریخته چه کرد این خوابیده نفرین . . . با آواری از مرگ می پیچد در گوش من هجوم راکد های اهرمن و مسلسل های خودکار هواپیماها بر آسفالت کوچه و خیابان . . . هنوز عزا دار ِ توام ای وطن غریبه ی سوخته از آتش و آهن . . . .
ح ـ ب تـــــوهـــــــم ۱۳۸۶/۰۹/۰۵ |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه پنجم آذر 1386ساعت 1:2 توسط توهم |
|
|
بر سنگفرش ِ خيابان ، مي گسترد پاييز شانه هاي خستگي بر دوش مي پيچد از هجوم باد فرش خشكيده - بهار ِ ديروز *** خاك خسته ي خواب ِ ديگريست آواز ِ رستن را بهار به جانمان خواهد آميخت . . . ؟؟ !!
ح - ب تــــوهــم ۱۳۸۶/۰۸/۱۹ |
|
+ نوشته شده در
شنبه سوم آذر 1386ساعت 5:45 توسط توهم |
|
|
از عشق ،
برای باران ـ هرگز نخواهم سرود از سیلی دژخیم ، بر گونه ی درخت واژگون شدن ِ فریاد در حادثه تزویر از رقص پرنده در شلیک ِباد از عمق فاجعه بیداد . . . طبین ِ باران را سبز می سرایم سبز و عشق را که رطوبت ِ دل انگیزش باران ِ نغمه هاست . . . شمعی بر فروغ ِ شب بی افروز تا از بیراهه ترین راه بی گزند ِ حوادث گذر کنیم . . .!!؟؟
ح - ب تــوهـــم ۱۳۸۶/۰۷/۳۰
|
|
+ نوشته شده در
شنبه سوم آذر 1386ساعت 4:12 توسط توهم |
|
|
در جستجوي عشق ، بر درگاهِ كدام به گريم ، در و دروازه و دشت ؟ با تيشه ي كدام كوه ، فرهادي بجويم كه عشق ، در بن بست ِ حوادث ، تبخير شده است . . . ** ** ** درين هياهوي دود و گلوله و آهن ، راه ِ تنفّس ِ تنها ساقه ي مانده به جاي مــــسـدودســــت.، و از گلوي هميشه زخمي تاريخ ، بوي سياست بوي افيون - مي آيد هنوز . . . اي كاش ! كلام آهنگي داشت ، زنده تر از جان ِ برگ تشنه تر از تب ِ درخت عاشق تر از ستاره ، در شب ِ باران . . . ** ** ** آي مصيبت ِمانده از مرثيه كدام بگريم ؟ آواز ِزخمي درخت، چشمانِ خوني باران لبان ِ دوخته درفصل زمستان . . . من عاشقانه ترين را مي سرايم : ايران ِ خسته از تزوير و فرياد بازت نمي نهم زيرا كه تنهاترين _ فرهاد ِ توام . . . ح - ب توهم ۱۳۸۶/۰۷/۳۰ |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه یکم آبان 1386ساعت 3:17 توسط توهم |
|
|
ای کاش شعرم ، از انعکاس ِ نرم ِ آهنگی متبلور شده بود تا خبری اینگونه موهن آهسته تر فرا بگویمت ای کاش ولی راستی آیا بر سر ِ برزن ، هست هنوز گاری عشق فروش .....
ح - ب تــــــو هـــم ۱۳۸۶/۰۷/۱۲
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه دوازدهم مهر 1386ساعت 6:31 توسط توهم |
|
|
پروانه هاي بيكسي ، رخسار ِ شب را بر هم مي زنند گويي به راز ِ شبْ پريش ِ خويش واقفانند ، هــــالـه اي و ديـگر هيـچ ... خــوشـا پـروانه بـودن هـــالـه بـودن شـــــــمع گــشتـن
ح - ب تــــــــــوهـم 11/07/1386 |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه دوازدهم مهر 1386ساعت 2:33 توسط توهم |
|
|
پَرچين ِ ساده ي تنهايي وقتي سرشاري از عشق که زندگي ، « از صداي سخن عشق نديدم خوشتر
ح - ب توهم ۱۳۸۶/۰۷/۱۲ |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه دوازدهم مهر 1386ساعت 2:29 توسط توهم |
|
|
من از دنیا به شکل ِ خسته ای آواز می خوانم شب ِ دلتنگیم ، در آستان ِ راز می مانـــــــــــم درونم غم حضور ِخستگی های پی اندر هــــــم سکوتم را و لیکن تا صف ِ پــــــرواز می رانــم بــهار ِ گلــعذاری نی - حضور ِ عــندلــیبی نی هزاران را بریده سر ولی چون " باز " می مانم
ح - ب تــــــــوهم ۱۳۸۶/۰۵/۰۶ |
|
+ نوشته شده در
شنبه ششم مرداد 1386ساعت 16:22 توسط توهم |
|
|
صداي من گرفته است از زخمي در بستر تاريخ « فريادِ من اگر بگوشتان آشناست » به امروز بنگريد ...! ؟ فردا را باور نكنيد اسير ِ باور ِ امروز شده ام با حنجره اي خونين و خنجري كه از آستين دوست بر شانه هايم شكست « هــر بــرادری كه خـواب مي كند تـرا و نـــــــان ِ خويـش مي خورد يار ِ دشـمنان تـست در نبـــرد ِ مــا گرسنه را گرسنه يــاور است » ح - ب تــــــــــو هـــــم ۱۳۸۶/۰۵/۰۲ |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دوم مرداد 1386ساعت 3:1 توسط توهم |
|
|
||||
|
+ نوشته شده در
جمعه هفدهم فروردین 1386ساعت 22:18 توسط توهم |
|
||||
|
از جام کدام باده مستم دلواپس ِ ساغر ِ الستم سر در گم این جهان ِ تزویر ساقی برسان شراب هستم فریادِ مرا شنید ساغر با باده ی آخرین شکستم
ح - ب توهم ۸۵/۱۲/۲۳ |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه دوم فروردین 1386ساعت 3:18 توسط توهم |
|
|
باز من، مرثيه خوانِ شبِ دلتنگي وصحرا شده ام به سراغِ من ِ ديوانه نياييد كه تنها شده ام با تني خسته و رنجور از اين دربدري ها كه منم خون ِ دل مي خورم و چون نخورم؟ بي دل و معنا شده ام بگذاريد و بدانيد « رَهيدن » ره ِ پايانيِ ماست من ِدلمرده ي مسكين هم عجب خسته از اينجا شده ام
در رثاي عموي بزرگوارم ح _ ب « توهم » ۱۳۸۵/۱۱/۰۹ |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و دوم بهمن 1385ساعت 16:15 توسط توهم |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
صدای زندانی
از روزنِ سلولهای تاریک از دل ٍ یغما رفته ی تاریخ |
| پیوندهای روزانه |
|
عـــاشقــانه هــا عـــاشقــانه هــا آرشیو پیوندهای روزانه |
| آرشیو موضوعی |
|
عشق های تاریک سلول های انفرادی بــــاران عـــاشقــانـه هــا . . .!! |
| پیوندها |
|
عــاشــقانـه هـا عــاشــقانـه هـا دختر تنها |
|
RSS
|