امشب همه غم های عالم را خبرکن !

بنشین و با من گریه سرکن

                             گریه سرکن !

ای جنگل ، ای انبوه ِ اندوهان ِ دیرین

ای چون دل ِ من ، ای خموش ِ گریه آگین

سر در گریبان ، در پس ِ زانو نشسته

ابرو گره افکنده چشم از درد بسته

در پرده های اشک ِ پنهان ، کرده بالین ! 

ای جنگل ای داد

از آشیانت بوی خون می آورد باد

در بال ِ سرخ ِ کشکرت پیغام ِ شومی ست

آنجا چه آمد بر سر ِ آن سرو ِ آزاد ؟

ای جنگل ای شب !

ای بی ستاره !

خورشید ِ تاریک !

اشک ِ سیاه ِ کهکشان های گسسته !

آیینۀ دیرینۀ زنگار بسته !

دیدی چراغی را که در چشمت شکستند ؟

ای جنگل ای حیف !

همسایۀ شب های تلخ ِ نامرادی !

در آستان ِ سبز ِ فروردین دریغا

آن غنچه های سرخ را بر باد دادی !

ای جنگل ای پیوسته پاییز !

ای آتش ِ خیس !

ای سرخ و زرد ، ای شعلۀ سرد !

ای در گلوی ابر و مِه فریادِ خورشید !

تا کی ستم با مرد خواهد کرد نامرد ؟

ای جنگل ای خشم !

ای شعله ور چون آذرخش ِ پیرهن چاک !

با من بگو از سر گذشت ِ آن سپیدار

آن سهمگین پیکر، که با فریادِ تندر

چون پاره ای از آسمان افتاد بر خاک !

ای جنگل ای پیر !

بالندۀ افتاد ، زمینگیر !

خون می چکد اینجا از زخم ِ دیرین ِ تبرها

ای جنگل ! اینجا سینۀ من چون تو زخمی ست

اینجا دمادم دارکوبی بردرخت پیر می کوبد

 دمادم .

                                 شاعرهمیشه ها - هوشنگ ابتهاج

                                            ه – الف سایه