| تبليغات | X |
 |
 |
|
| عشق به اندازه ی وحشت |
|
زمان،
آوار ِ خستگي ست . بخنـــــد بقدر ِ دانه ي گندمي ،قطره ي بارانی. از تو انسجام ميگيرد عشق ، اگر باران را باور كني. به وسعت فردا ايمان بياور ، چراغي بر فروز آينده از آن ِ ماست .
ح - ب
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و یکم مرداد 1387ساعت 5:5 توسط توهم |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
صدای زندانی
از روزنِ سلولهای تاریک از دل ٍ یغما رفته ی تاریخ |
| پیوندهای روزانه |
|
عـــاشقــانه هــا عـــاشقــانه هــا آرشیو پیوندهای روزانه |
| آرشیو موضوعی |
|
عشق های تاریک سلول های انفرادی بــــاران عـــاشقــانـه هــا . . .!! |
| پیوندها |
|
عــاشــقانـه هـا عــاشــقانـه هـا دختر تنها |
|
RSS
|