بغضی , کنارْ گوشهء چشمانت پنهانست

وقتی آسمان ,می کند بر تن جامگاه ِ مهتاب

عريان می شود چو  آيينه . . .

 مست, چندانکه می خندی

 حزن آنسان که می گريی.

 چوگانِ نگاهت , ديوارِکدام کتيبه را لرزانَد ؟

 خورشيد از آفتاب بارور نيست, ماه از آسمان

 و عشق که اينسان بيگانه ست . . .!! ؟

 افسونِ کدام شده ای ؟

 در خانه راز ِ کدام قصيده مهمانست

 باران يار بهار

 يا آغازِ عشقبازی درخت با جنگل...

اينک برای چه کسی می گريم

درخت , تنها مانده است

 بغلْ بغلْ اَدبارش،

 در رازِ جنگل سوخت ،

 هيچکس, يارای اعتراض نداشت

بارانْ قهر ِ جنگل شده بود

 هيچ خوابی تعبير نداشت

 جز رشته های صد دانهء تزوير

 مي گسلَد، می پراکنَد

 بهشت به دخمه ای خوفناک می نماياند

 تکفيرکدام واقعه ای ؟

 فريبت ميدهد اين بهار نيست

 شعرو عشق و يار نيست

 در اوج ِ جهل سير می کنی هنوز ...!!؟؟

                                            ح – ب 

                                           تــوهـم

                                        ۱8/06/1387