 |
 |
|
| عشق به اندازه ی وحشت |
|
بگذار ادامه یابم . . . از نبض ِقرون ، صدای مبهمی می آید !!؟ بگذار در خور ِ روز کنم بهار را با جوشش فردا بزدایم غبار را رطوبت ِ چندش انگیزی میان ِ دستان ِ باد پنهانست هوای باران ، گریانست ... سکوتْ ، " دیروز " را از من دزدیده ست ... همخوابه می شوم با ابهام ...!! : صدای فواره ی حوض ِ آبی تنفس ِ قرمز ِ ماهی ، سخاوت شمعدانی نشستن لب ِ تخت ، نوشیدن استکان ِچایی ، نوازش مـــــادر بزرگ نگــــاه های زنـــدانـی آرامشِ پــــدر بزرگ صفای باغچه مهربانی . . . **** پُر می شوم از آنهمه وجود ، آنهمه عشق عشق . . . مــــگیر صدای زمان را من از "دیروز " تازه مانده ام ...
ح - ب تــــــــوهـــم ۱۳۸۷/۱۱/۱۵ |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه هفدهم بهمن 1387ساعت 12:34 توسط توهم |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
|
صدای زندانی
از روزنِ سلولهای تاریک از دل ٍ یغما رفته ی تاریخ |
| پیوندهای روزانه |
|
عـــاشقــانه هــا عـــاشقــانه هــا آرشیو پیوندهای روزانه |
| آرشیو موضوعی |
|
عشق های تاریک سلول های انفرادی بــــاران عـــاشقــانـه هــا . . .!! |
| پیوندها |
|
عــاشــقانـه هـا عــاشــقانـه هـا دختر تنها |
|
RSS
|